Dromendag 19 maart 2012

Ik ben gemakkelijk denk ik, niet te hebberig. Ik wil vooral koesteren wat ik al heb. Maar er zijn natuurlijk wel een aantal dingetjes die heel erg welkom zouden zijn en waar ik dus stiekem ook wel van droom.

• Een afwasmachine, wasmachine, droogkast dat zichzelf uitladen.
• Twee gezonde kindjes die van de eerste keer luisteren.
• Elke dag zon, verse pistolets en vogeltjes die fluiten.
• Minstens eens keer per dag zo hard lachen dat de tranen uit mijn ogen rollen.
• Een tuin die volledig egaal en onkruid vrij is. De plantjes en bloemen zal ik zelf wel planten.
• Mijn man die mij de komende (minstens) zestig jaar nog altijd even graag ziet dan de afgelopen vijf jaar en mij elke dag zo’n heerlijke kus geeft dat ik even mijn naam vergeet.
• Onbeperkt kunnen snoepen, lekker vettige dingen kunnen eten zonder dat ik een grammetje bijkom!

Extreem drukke week 19 maart 2012

Bedolven onder het werk. Zelden dergelijke drukke weken meegemaakt als de afgelopen week.

Ik hoopte in het weekend wat schade te kunnen inhalen maar mijn weekend werd nog drukker dan mijn week. Onze (kinder)tuin werd aangepast en speelklaar voor de kindjes gemaakt, ik deed van grote kuis, ik deed de voorbereidingen voor de suikerbonen, administratie van de zaak en als kers op de taart had ik twee jarige jobjes in de familie.

Druk, zeg ik u. Bij deze weet u dus dat ik vals speel en alle onderwerpen die mij liggen van de wijvenweek nog snel ga afwerken.

Guilty pleasures en kleine kantjes 13 maart 2012

Hier heb ik lang over moeten nadenken. Daarom waarschijnlijk dat het al half tien is en ik nu pas aan mijn blogpostje ga beginnen. Laat ons leuk beginnen en al mijn guilty pleasures op tafel gooien.

The Guilty Pleasures

- Milkshakes, bijvoorkeur van een fastfoodrestaurant! Die textuur? Die valt niet te evenaren, moest mijn lief niet zo (terecht) streng zijn dan zou ik er elke dag een halen. Dat is nu eenmaal het nadeel aan zowel een Quick als een McDo op een kleine tien minuten rijden te hebben. Ik draai mijn hand ook niet om voor een ijsje, dat spreekt. Bij voorkeur B&J’s maar als het echt moet kan u mij ook altijd plezieren met een McFlurry.

- Frieten, ik kan ze elke dag eten. Tenminste dat denk ik want ook dat mag niet van het lief. Ik haal ze niet stiekem, zo erg is het nu ook weer niet. Een keer per week is heel netjes en daar houden we het op. Bij frieten hoor Cola! Coca Cola uiteraard, hier gaan we voor niets minder.. Ook hier weer, als het lief mij niet tempert dan drink ik anderhalve liter per dag zonder verpinken. Gelukkig doet hij dit wel en drink ik veel fruitsapjes en icetea green, ook al zo heerlijk hé? Oh en bij cola horen chips, laat mij alleen met een zak chips en ik vreet hem tot de laatste kruimel op. Maar in gezelschap dan kan ik mij nog een beetje inhouden! Gelukkig maar. Oh, kan er iemand noteren dat ik alleen chips met ribbels eet? Als het effe kan Pickles of Peper en Zout, hmm

- Bijten, als ik de kans krijg bijt ik in het lief zijn bovenarm, schouder, nek.. Het eerste het beste wat er in de buurt is eigenlijk, vervelend naar’t schijnt maar ik kan het echt niet helpen. Het is echt sterker dan mezelf en ik heb het geërfd van mijn moeder. Ik bijt ook in mijn kind, maar wel een pak zachter dan in mijn lief, gelukkig maar. Voorlopig vindt de zoon het nog grappig! Dat bijten zet zich ook verder op mijn lieftallige nageltjes. Soms kan ik er weken afblijven en dan gaan ze er op een avond weer allemaal aan om er dan terug weken af te blijven.. Gelukkig is een der mijn beste vrienden een geweldige nagelstyliste.

- Dutjes, ik heb altijd al graag in mijn bed gelegen maar wie niet hè? Ik heb ook altijd al makkelijk kunnen slapen maar nu de laatste maanden is het toch echt extreem. Ook hier moet ik het weer op mijn zwangerschap steken! De dochter is nogal aan de hevige kant en de dromen zijn te gek voor woorden dus een keer of vier per nacht ben ik toch zeker wakker. De ene keer al wat langer dan de andere. Om half twee ‘s middags krijg ik standaard mijn klopke en in de plaats van netjes te eten kies ik steeds vaker voor een hazenslaapje van 45 min. In het weekend slaap ik dan weer wat langer ‘s middags maar zelfs wanneer ik een hazenslaapje of een dutje doe, ik kruip er steevast rond 21u in. Heerlijk! I love sleeping..

De Kleine Kantjes

Ik heb geen kleine kantjes! Bah nee.. Buiten dat ik ongelooflijk onverdraagzaam ben? Vloek als een ketter, vooral in de auto! Nee dat is alles.

Of misschien ben ik toch ook wel een gigantische ramp in administratie. Het invoeren van gestructureerde mededelingen? Dat lukt mij niet.. Niet omdat ik niet kan lezen hoor, omdat ik te lam ben. En die lijn kunnen we doortrekken naar de gehele administratie. Ik wil dat doen, echt waar! Maar het lukt me alleen niet. Of het bakske van de pcbanking ligt ergens anders of mijn bankkaart ligt in de auto of die rekening ligt beneden, er is altijd weer een of en dan is ze daar weer.. De herinnering. Het magische woord dat mij zegt, “Hef uw reet bijeen en doe het gewoon NU” maar boetes? Die krijg ik niet voor elkaar. Oh mannekes, ik zou eigenlijk een ereparkeerplaats in de stad moeten krijgen! Met al die boetes, aanmaningen en zelfs brieven van die instanties die een weegschaal op hun enveloppe zetten, die moeten toch al lang voor die plaats gezorgd hebben. Of niet?

Mijn tweede kleine kantje vernoemde ik hierboven al, ik ben lam. Misschien niet in den hoogste graad en het is niet zo dat mijn huishouden vernoemd moet worden naar een plaats in New York waar men twee vliegtuigen liet crashen, maar ik ben toch lam. Als ik iemand anders voor mij kan laten lopen, dan doe ik het. Als ik iets kan uitstellen dan doe ik het. Heel de dag niets doen op een vrije dag? Ik doe het! Maar wanneer ik iets in mijn kop krijg, dan moet het NU gebeuren. Gelukkig krijg ik dat ook geregeld wat het huishouden betreft.

Zo lieve mensen, meer geef ik vandaag niet prijs! Slaapwel.

Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten 12 maart 2012

Ik ben hier niet om te stoefen. Maar ik doe het toch en het mag gezegd, ik heb mogelijk het gemakkelijkste haar van heel twitter. Er hoeft zelfs geen kam aan te pas te komen en toch krijg ik van iedereen complimentjes. Iedereen zegt me steeds hoe leuk/geweldig mijn haar ligt en iedereen vraagt zich af wat ik hiervoor allemaal moet doen.. Awel lieve schatten, vandaag vertel ik jullie mijn geheim, ik sta op en maak mijn haar los, ik buig voorover en schud is goed met mijn kopke en wrijf eens met mijn handen door mijn haar. VOILA, klaar!

Ik noemde ze mijn manen want tot voor kort kwam mijn ver voorbij mijn BH-bandje. Maar die manen werden nu toch wel echt te lang! Zelf kammen werd moeilijk en de knopen hadden het heerlijk naar hun zin in mijn bos. Bovendien ben ik zwanger, heel erg zwanger zelfs en in tegenstelling tot mijn zwangerschap van Lukas waarin elke dag een goede haardag was leek mijn haar nu steeds meer op een grasvlakte geteisterd door de storm.

Elke dag opnieuw keek ik vol afgrijzen ‘s morgens in de spiegel, elke morgen moest ik grof geschut bovenhalen om mijn haar iets of wat toonbaar te maken. Het was een nachtmerrie! Op een dag namen mijn hormonen het over, niet veel later zat ik bij de kapper en hoorde ik mezelf achter een korte coupe en een donkere haarkleur vragen. Ik, een zomertype vraagt een donkere kleur! Het strafste van al is, dat de kapster die duidelijk een zwangere buik ziet waar er vier mensen op kunnen pokeren gewoon luistert. Ze zette er de schaar in en smeerde een donder kleurtje op. Dus nu kijk ik elke morgen in de spiegel naar mijn afgereden geteisterde grasvlakte en ik denk ik steeds weer, dit ben ik toch niet.

Die diepe donkerblauwe wallen die normalieter een uur na het uit bed hijsen verdwenen? Die zijn blijvend samen met die vale kleur in mijn gezicht! Godzijdank dat blush nog een beetje zijn werk doet, maar op die heerlijke stralende teint zal ik moeten blijven wachten.. Tot ik bevallen ben.

 

Wijvenweek! 11 maart 2012

Morgen is’t van dat!

 

Heel erg veel leuke onderwerpen en vooral heel erg veel wijven die ons voorzien van stof over deze leuke onderwerpen. Ook ik draag mijn steentje bij. Zo kan ik dan ook weer hé! Ik ga mijn uiterste best doen om jullie elke dag te voorzien van een nieuw stukje, maar ik beloof niets.

Houden jullie niet van praatjes? Negeer deze webstek dan een weekje!

Tot morgen

Een wondertje 21 november 2011

Alvorens ik begin te zagen eerst dit… Aanschouw de definitie van een wonder volgens wikipedia:

Een wonder of mirakel is een zeer indrukwekkende en rationeel (schijnbaar) onverklaarbare gebeurtenis. Verschillende religies bevatten beschrijvingen van het plaatsvinden van wonderen en geven er verschillende verklaringen voor, meestal door verwijzing naar een bovennatuurlijk wezen.

Ik moet eindelijk kleur bekennen want mijn kokhalsreflex schiet steeds weer in actie wanneer ik aanstaande moeders over hun wondertje bezig hoor! Call me stupid maar, wanneer een koppel bewust met anticonceptie stopt na dit jaren te gebruiken omdat ze nog niet toe zijn aan kinderen. Is het toch geen onverklaarbare gebeurtenis wanneer de vrouw plots zwanger blijkt te zijn. Sterker nog, dit lijkt mij de intentie.

Ik ben geen ijskoud mens. Ook ik ben danig onder de indruk van Moeder Natuur haar ‘magie’. Dat die buik plots vreselijk begint te groeien, dat de vrouw in kwestie plots alles ruikt en alles hoort. Weg met die kip curry waar ze gisteren nog zot van was en laat de augurken maar komen! De man die gisteren haar wereld was en de schepper van haar geluk is nu een klootzak en ze vraagt zich af wat ze in hem zag.. En dan aan het einde van deze hormonale rit moet de vrouw zo’n vijftig centimeter uit zichzelf zien te persen.. Als het even kan zonder epidurale, want een of ander maf wijf heeft beslist dat we dan vanaf de meet af aan betere moeders zijn..

Maar de moraal van het verhaal dus… Waarom is elke vrouw in verwachting van een wondertje? Wie gaat deze kinderen later vertellen dat zij gewone mensen zijn? Net zoals u en ik. Dat zij ook stinken wanneer ze naar het toilet gaan? Oh en wat met al die prinsjes en prinsesjes?

Writersblock 9 november 2011

Ik wist niet dat ik daar ook last van zou hebben?

 

Ik heb nochtans 7000 topics geplaatst de laatste tijd.. Maar altijd in gedachten, zo hebben jullie er ook niets aan natuurlijk!

Opatje 6 mei 2011

De afgelopen week heb ik vaak de vraag gekregen hoe het nu met opa was… Ik heb hier niet vaak op gereageerd, bewust. Eigenlijk gewoon omdat ik het zelf niet kon plaatsen en omdat ik zelf niet precies wist hoe het nu met hem was. Ik ben bijna elke dag geweest. Uren en uren heb ik in de auto gehuild, zowel op de heenweg als op de terugweg. Maar aan zijn bed probeerde ik zoveel mogelijk te lachen en niet te huilen. Ik hoor jullie al denken, lachen? Ja! Lachen! Er viel ook heel wat de lachen, tenminste op zijn goede dagen. Er waren dagen dat hij zo helder was en zo oprecht. Zo vertelde hij me dat hij het getroffen had met ons en dat hij blij was dat Rick mijn moeder had leren kennen. Hij verbaasde er zich ook over dat hij zoveel van mensen kon houden die eigenlijk geen eigen bloed waren. De mooiste compliment kreeg ik van hem. Wanneer ik op zijn kamer kwam, was hij altijd zo blij om mij te zien… “Och schatje, ben je hier weer?” “Kom je voor mij?” “Helemaal van België” “Wat ben jij toch een schat seg, helemaal voor mij, heel dat stuk rijden” “Rick, geef dat meisje eens geld voor haar bezine, de schat” Veel gehoorde zinnetjes van opa de laatste week.

Hoe ziek en miserabel hij zich ook voelde, een grapje kon er vaak af. Omdat hij MRSA heeft opgelopen in Tenerife moest het ziekenhuispersoneel van die gekke pakken en mondkapjes aandoen. Hij jammerde hier vaak over, omdat hij zo niet kon zien of de verpleegsters knap waren. Maar er waren ook slechte dagen. Dagen dat ik zeven uur in het ziekenhuis was en slechts drie keer een kwartiertje bij hem kon zitten. Dagen dat hij smeekte om er einde aan te maken omdat hij niet wou dat wij onze tijd verdeden in het ziekenhuis. Dagen dat ik twee uur aan zijn zijde zat voor hij besefte dat ik het was. Dagen dat hij jammerde dat hij zo lang moest wachten om te mogen gaan.

Toen hij naar huis mocht begreep hij er helemaal niets meer van! Hij ging toch dood? Waarom mocht hij dan naar huis? Dan wou hij gelijk de krant lezen, ahja! Hij mocht naar huis dus zo erg zou het wel niet zijn, toch? Dat ging natuurlijk niet meer… Hij vertelde prachtige verhalen en haalde stoten uit waar heel de kamer om moest lachen. Zo kwamen eens binnen nadat hij vijf minuten alleen was geweest en stak het zuurstofbuisje met aan het uiteinde een watje aan (dat in de neus hoort) in zijn oor. Toen ik vroeg wat precies de bedoeling was, jammerde hij dat zijn walkman (jaja) stuk was en dat er alleen maar ruis uitkwam. Wat ook de hele kamer deed lachen was zijn antwoord op de vraag of de verpleegster nog iets kon doen voor hem. “Twee vingers schuim op mijn biertje aub”. Of toen hij veel pijn had en iedereen op de gang bang zat af te wachten en enkel oma aan zijn zijde stond, kwam oma ineens vol de gang opgelopen en riep over heel de afdeling dat er dringend en ik citeer “Kan er iemand een shot Morfine scoren voor mijn man Godverdomme!” Er werd veel gelachen en veel gehuild.

Gisteren ging ik langs, voor de eerste keer sinds hij thuis was. Hij raaskalde en ik kon hem echt niet meer verstaan. Toen ik antwoordde op zijn vraag waar Lukas was, antwoordde hij dan weer dat het een mooi toneelstuk was.. Ik wist dat het niet lang meer ging duren en hij smeekte ook om te mogen gaan.. Maar toen mijn moeder net liet weten dat de artsen voor een paliatieve sedatie hebben geopteerd, zakte de grond onder mijn voeten toch weer even weg. Hij ligt nu in een diepe slaap, die diepe slaap zal overgaan tot een coma en dat tot zijn hart stopt. Ik mis hem nu al, die oude man.

Grootouders 28 april 2011

Grootouders, dat zijn de mensen die je verwennen en met een knipoog zeggen dat het goed is. Terwijl je ouders net zeggen dat het niet goed is. Je bent hun oogappel en krijgt bijna alles gedaan. Tenminste dat beweren de mensen want wij hebben onze grootouders nooit gekend. Mijn vader zijn ouders waren al dood toen ik werd geboren. Mijn moeder haar ouders wonen in Duitsland en keken niet naar hun kinderen om.

Maar toen mijn moeder hertrouwde had ik plots wel twee grootouders. Ze omarmden ons alsof we hun eigen kleinkinderen waren ook al hadden zij al vijf kleinkinderen en wij doopten hen ‘Oma en Opa Snor’. Want Opa had dan weinig haar op zijn hoofd, zijn witte volle snor lag altijd in de juist de plooi. Opa straalt, altijd. Hij is erg groot net zoals mijn stiefvader en draagt een heuse opa-ton met zich mee. Omdat hij graag vist aan de maas ziet hij ook altijd bruin, winter of zomer. Maar opa is ook een hartpatiënt, al jaren en het is niet dat hij er iets voor laat. Hij drinkt zijn oude jeneverkes nog altijd, ondanks dat de dokters dit afraden want meneer wil genieten van het leven.

Toen mijn ouders met oma en opa op vakantie waren in Tenerife waren, kregen we op een dag een verontrustend bericht. Opa had al enkele dagen last en mijn moeder wou toch maar naar de dokter. Wie weet was er iets aan zijn hart. Het bleek vrij ernstig en hij werd in het ziekenhuis opgenomen. Hij had blijkbaar vocht in zijn longen, hoe en waarom dat wist niemand. Na een paar dagen ziekenhuis mocht hij weer mee naar Nederland. Opa bloeide weer helemaal open en was plots zelfs weer beter te been. Maar nu een dikke maand later werd opa weer in het ziekenhuis opgenomen. Hij voelde zich misselijk en men ging voor de zekerheid even naar het hospitaal. Al snel werd duidelijk dat dit heel serieus was en vandaag kregen we een deel van het verdict.

Hij heeft niet meer lang te leven die opa van mij. Hij heeft een tumor in zijn lever, hierdoor falen de nieren en krijgt hij vocht in zijn longen. Het is een kwestie van dagen. Volgens mijn moeder vecht hij hard, die oude man. Hij wil wel, maar ik vrees dat hij niet meer kan. Dus nu is het morgen aan mij, ik rijd anderhalf uur naar Nederland om afscheid te gaan nemen van iemand die denkt dat hij binnen een week wel weer de oude zal zijn. Het doet me zo’n pijn. Hij was de beste opa die mij had kunnen kiezen, want hij was degene die mij zo’n dertien jaar geleden aan iemand voorstelde zijnde zijn kleindochter.

Dankjewel voor alle mooie momenten die we beleefden Opa Snor. Ik zal ze koesteren en kan je aub de groetjes aan mijn vader doen? We zullen goed voor Omatje zorgen, beloofd.

AVEVE 27 april 2011

Mijn tuin is een oerwoud en nu ben ik nog vriendelijk voor het gedrocht. Hij is zo’n dertig meter lang en dertien meter breed. Helemaal heerlijk moest er niet zoveel werk aan zijn. Ik heb mij al dikwijls beklaagd dat het onding zo groot is. Doe daar heuvels en een massa aan klimop bij en u weet dat ik hier ga zwoegen en zweten.

Een tijdje geleden nam ik met @AVEVE contact op om te vragen of ze iets van een klimopkiller hadden. Een hele vriendelijke dame vroeg mijn emailadres en niet veel later kreeg ik een mailtje met daarin de raad om Bofix en Starane kombi te combineren en hiermee de klimop te lijf te gaan. De vriendelijke dame wenste mij veel succes en zo gezegd zo gedaan. Ik begaf mij richting AVEVE en vroeg achter de aangeraden producten. De medewerker waaraan ik mijn vraag stelde bekeek mij echter alsof ik van mars kwam. Hij zei dat ze de producten niet hadden en dat ze bovendien niet zouden helpen bij mijn probleem. Hij raadde mij echter een ander product aan.

Brave ziel dat ik ben, nam ik het product mee dat de medewerker mij gaf. Het product in kwestie Resolva 24H, zou de killer onder de killers zijn en zou binnen 24U al resultaat moeten geven. Ik moest wel wachten tot de klimop voldoende groeizaam zou zijn, dus het moest een week 15°C zijn. Weer won de brave ziel in mij het en ik wachtte geduldig tot ik mocht sproeien. Na twee weken wachten was de dag eindelijk aangebroken en begon ik flink aan mijn sproeiavontuur. Helaas begaf mijn sproeipomp (of hoe noemt zoiets) het en druppelde het product er slechts uit. Weer begaf ik mij richting AVEVE en kocht ik een nieuwe sproeipomp. Deze werkte wel prima. Na drie keer sproeien -een keer was normaal voldoende- was er nog steeds geen resultaat. In plaats van dat de klimop stierf, bloeide hij beter dan ooit. Weer nam ik contact op met @AVEVE om te zien om ik geen meststof had gekocht ipv bestrijder.

Al snel kwam de aap uit de mouw! Het product dat mij in de winkel werd aangeraden was niet hardnekkig genoeg. Een bank achteruit voor de medewerker in de winkel. Maar wel een dikke dikke duim omhoog voor AVEVE  ze hebben mij nog eens verzekerd dat ik de aangeraden producten Bofix en Starane kombi met alle zekerheid in de wereld in de winkel zal kunnen verkrijgen. Bovendien mag ik de zo goed als lege bus terugbrengen naar de winkel en krijg ik mijn geld ook nog eens terug en dat allemaal zonder dat ik hier een aanzet voor heb gegeven! Het was zelf nog niet in mij opgekomen om mijn geld terug te vragen. Desalniettemin een prachtige oplossing van AVEVE en u mag er zeker van zijn dat ik een tevreden klant ben en blijf! #Kudos

Laat ons nu enkel nog hopen dat de klimop sterft! Sterf zeg ik u! Sterf.