Mandy's Blog

Mijn gezaag, geklaag, ergenissen en blijde gebeurtenissen.. Wees welkom!

Happy Birthday Son.. 13 augustus 2010

Filed under: huisjeweltevree,Lukas — meindhi @ 2:39 pm
Tags: ,

Het is zondag 9 augustus 2009 als ik om vijf uur ’s ochtends vreselijke pijn in mijn rug en buik voel.. Ik slaap nog half als het tot me door dringt dat vandaag wel eens de dag zou kunnen zijn dat kleine Lukas geboren zal worden. Ik schiet dus uit bed en ga plassen.. Nog niets aan de hand :s Ik leg me terug in bed en wacht… Het gevoel is constant en gaat niet weg om dan enkele minuten later terug te komen … Toch niets misschien?? Ik slaap moeiteloos weer in als ik om half acht weer wakker word van de pijn. Ik ben op dit moment bij mijn moeder. Ze logeert voor de laatste dag op kantoor terwijl haar vers huis gisteren is opgeleverd. Vandaag gaat ze verhuizen. Gisteren hebben we grasmatten in de tuin gelegd, ik heb gezeuld, gesleurd en nog zoveel meer … In de hoop dat mijn water brak. Niet dus. Ik kruip om acht uur bij mijn moeder in bed wanneer mijn stiefvader een sigaretje gaat roken op het terras. Ik vertel dat het begonnen is. Mijn moeder lacht dit weg en zegt dat ze wil slapen. Ik draai mij mee om en besluit nog eens te gaan plassen. Ik plas roze en ik verschiet. “Mamaaaaaaa de baby komt” mijn moeder schiet uit haar bed en komt kijken. Geen stress het is de slijmprop maar zegt ze “huh?” al dus ik.

Mijn moeder schiet in de stress … We gingen samen het kantoor nog schilderen en hoewel de meeste meubels in het huis staan in het nog niet echt ‘bewoonbaar’. Ik schilder dapper mee in de hoop dat er iets stevigs gaat gebeuren. Niet dus. Tegen de avond gaan we naar het huis. Ik slaap met mijn moeder samen op de zetel want vanavond gaat het gebeuren en we willen mijn stiefvader niet onnodig lastigvallen. Tegen vijf uur maandagmorgen word ik wakker met hevige pijnen. Mijn moeder wordt hier ook wakker van… Het zijn weeën geen twijfel mogelijk. Om de drie minuten, ze komen en gaan. Tegen acht uur als we besluiten om zometeen naar het ziekenhuis te gaan (ja, ik ben naïef) valt alles stil. Later die middag begint alles weer vlotjes. Tien augustus een mooie datum om te bevallen maar nee lieve lezertjes alles valt weer stil om 21uur die avond. Ik besluit om Jim nog niet op de hoogte te brengen omdat ik zelf ook niets weet. Mijn meter (ik was bij haar bevalling van mijn petekind) besluit aan te sluiten, samen met mijn huisgenote. We zijn met vier dames, eentje noteert, eentje timed de weeën, de derde valt in slaap en de vierde ziet af. Raad eens wie ik ben? Een lange lange avondwandeling heb ik ook gedaan. Dat helpt. Zeggen ze…

Het is Elf augustus 2009 wanneer ik om drie uur ’s nachts weer wakker word, PIJN! Mijn tante geeft me tips om te ademen en ik wek Stina dan maar.. Er word niet slapen als ik pijn heb🙂 Mijn moeder ligt op haar bed en we besluiten om het zo te laten. Tegen acht uur begint het echt serieus te worden wanneer mijn tante besluit om mijn moeder uit haar bed te halen. Zo zijn we terug met vier. Wachten. Wachten. Wachten en nog eens Wachten. Maar hebben we gelachen? Amai nog niet. Tussen de weeën door, lach ik me echt een breuk. Maar ik ben het beu. De baby moet er nu uit. Ondertussen zijn we half elf ’s middags als alles stil valt. Mijn huisgenote Stina gaat naar huis met de boodschap dat ik wel bel als het zover is! Mijn tante keert ook terug naar haar kroost. En daar zit ik dan… Kilometers heb ik gewandeld, de gazon op en neer en op en neer..

Mijn moeder besluit dat we kunnen gaan winkelen. Mijn jeans doet teveel pijn dus ik doe een jogging aan. Het ding was te kort maar ik dacht fuck it, ik heb pijn.🙂 Eenmaal in het shopping center koop ik dan een broek en we shoppen moedig voort. Af en toe zet ik me in het midden van een winkel op de grond. We besluiten om even langs het kantoor te gaan om mijn lieftallige collega @jimmycappaert te vereren met een bezoekje. Ik kom aan in Brasschaat en echt letterlijk voor het gebouw krijg ik me daar een wee! Man o man.. Ik moet er zo belachelijk uitgezien hebben? Mijn moeder over mijn rug strelend, langs een vrij drukke baan.. Na het bezoekje, besluiten we nog even langs de blokker te gaan. Wanneer ik een rol wcpapier met een opdruk van briefjes van €500 omhoog houd en vertel dat mijn g*t niets beter verdient dan dit papier krijg ik weer een wee. Ik grijp mij vast aan een schap vol met glaswerk. Mijn moeder in paniek want ja ik trek aan een schap vol met glaswerk, gelukkig valt er niets. Het rinkelt alleen maar, als de wee weg is, rekenen we af en vetrekken. Heel wat gehijg en gepuf later valt alles weer een beetje stil en besluiten we te gaan uiteten. Twaalf augustus vanavond moet het gebeuren, want ik beval no way op den dertiende…

In het restaurant komen de weeën goed op gang, de tafel naast mij leeft mee en de ober denkt dat ik ermee lach. Om acht uur gaan we richting huis. Wanneer ik binnenkom weet ik niet wat me overkomt. De pijn die nu al best hevig was word erger en erger met de minuut. Ja vanavond gaat het gebeuren. Mijn meter sluit weer aan bij het clubje en de weeën worden netjes getimed. Om kwart na drie ’s nachts. Heb ik er genoeg van en wil ik naar het ziekenhuis. We komen aan om half vier stipt in het Klina.

Ik krijg een grote kamer met bad en moet aan de monitor. De vroedvrouw spant de band erg aan en ik verga van de pijn, ik kan niets op mijn buik verdragen zelfs mijn eigen hand niet. Na een uur mag die stomme band eigenlijk af en ik besluit in bad te gaan. Om half zeven waag ik het te zeggen dat ik de pijn goed aan kan zo!! Had ik beter niet gedaan want ik heb letterlijk gehuild voor mijn moeder🙂 Ik stapte uit het bad en riep de vroedvrouw. Ik zal mezelf nu citeren. “Mevrouw, ik wil een spuitje aub. Nu” Drie kwartier later kwam de anesthesist en kreeg ik mijn eerste epidurale. U leest goed. De eerste.

Ik besluit nadat de epidurale eindelijk werkt de tv op te zetten. Ik heb drie centimeter FYI!! DRIE! Bedankt Dr. Phill, u was geweldig die dag. Of was het Oprah? Ik denk dokter Phill, daarna werd ik getrakteerd op TellSell. Wanneer daarna manlief arriveert en een uur daarna mijn huisgenote ben ik er helemaal klaarvoor. Of niet? Ieder houd me om beurt gezelschap totdat ik om half drie het niet meer uithoud van de pijn. Na het verkrijgen van de tweede epidurale, want ik zou zoveel pijn niet mogen hebben volgens de vroedvrouw ben ik stoned. Letterlijk, ik kon mijn eigen been niet meer vasthouden maar toch …

Het is donderdag 13 augustus 15.29 wanneer ze Lukas Rick Janis De Jongh op mijn borst leggen.

De liefde van mijn leven, een klein (55.5cm) hulpeloos hummeltje dat meteen stopt met huilen als ik “ssssst mama is hier zeg”. Ik hou van jou kleine man. Maar de volgende keer toch maar een keizersnede denk ik.

 

One Response to “Happy Birthday Son..”

  1. Tamara Says:

    Van een lange arbeid gesproken! En jij bleef maar werken en winkelen en gaan eten. Straf🙂

    Geniet van je 1-jarig zoontje!

    En ’t klopt wel wat ze zeggen: de arbeid bij een volgend kindje duurt meestal (veel) minder lang dan bij een vorige. So go for it🙂


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s