Mandy's Blog

Mijn gezaag, geklaag, ergenissen en blijde gebeurtenissen.. Wees welkom!

10 jaar 9 maart 2011

Filed under: Uncategorized — meindhi @ 11:32 am

Het was vrijdag 09 maart 2001, ik kwam na schooltijd binnen geslenterd. -Pubers slenteren nu eenmaal- In mijn coole rugzak zat een waanzinnig slecht rapport en een agenda met een dikke vette nota. Ik had mijn boekbespreking niet gemaakt maar gebaseerd op de achterflap van de boek. -jeugdzonde- Mijn moeder vroeg mijn agenda en ik antwoordde dat deze nog op school ligt, het was paasvakantie geloof ik, dus ik dacht veilig te zitten voor een dikke week. Dat was buiten mijn moeder gerekend want zij stuurde mij terug naar school om mijn agenda te gaan halen. Op dat moment ging de telefoon en ik vertrok richting school. Ik was nog niet goed de oprit af of ze riep me weer naar binnen. Ze was aan het bellen met mijn tante, ik begreep niet wat er aan de hand is. Maar dat het niet goed was had ik al wel door. Ze zei dat ik in de zetel moet gaan zitten. Ik zat daar te wachten tot mijn moeder klaar was met bellen en verwachtte mij aan een gigantische preek over school en dergelijke. Ik veronderstelde dat mijn school mijn moeder reeds gecontacteerd had over mijn rapport.

Na een eeuwigheid kwam mijn moeder -duidelijk overstuur- bij mij zitten en spreekt woorden uit, die ik mij nu tien jaar later nog glashelder kan herinneren. “Mandy, suske, uwe papa ligt in het ziekenhuis. Hij zal het niet halen.” Liters en liters tranen verlieten mijn lichaam. Mijn kleine broertje die naast mij op de zetel zat, troost mij. “Seg, zo kan ik niet naar Ketnet kijken hoor! Waarom ween jij eigenlijk?” al snikkend kon ik er nog net “Mijne papa gaat dood uitbrengen” Waarop mijn kleine broertje van zes zei “Maar dat is toch niet zo erg, je mag mijn papa wel meegebruiken hoor”

De volgende dag mochten we pas bij hem, de verpleegsters en de politie waren erg onvriendelijk. Ze weigerde van onze zijde te wijken en afscheid nemen mocht, op afstand. Uiteindelijk heeft mijn moeder ervoor gezorgd dat we nog even met hem alleen konden zijn. Mijn broer zakte door zijn benen. Hij kon het niet meer aan! Hij had net ruzie gehad met hem en had hem al weken (of maanden) niet meer gesproken. Mijn andere broer was in shock, hij had hem als laatste van ons drie nog gezien omdat hij bij hem woonde. En ik? Ik was dertien! Ik was nog niet in staat om afscheid te nemen. Ik zag mijn vader met buisjes op een bed liggen en was er van overtuigd dat hij nog leefde! Hij ademde toch nog?? Of niet?

Toen mijn moeder zijn hand vast nam -dat mocht niet- was ik in paniek. “Niet doen mama!” Ook mijn broers raakten mijn vader nog een keer aan. Wanneer mijn moeder beloofde om goed voor ons te zorgen en ons voor altijd bij elkaar te houden, begonnen de machines te piepen. Ondanks dat dit in theorie niet kon/kan. Toen moesten we vertrekken. Onze tijd was op. Zijn tijd was ook op. Later op die dag is mijn vader overleden.

Drie kinderen in hun pubertijd hadden geen vader meer, drie kinderen in de fleur van hun jeugd waren plots allemaal verbitterd. Mijn moeder en stiefvader kregen de volledige zorg van ons op hen. Dat moet absoluut niet evident geweest zijn. Drie kinderen in rouw, drie kinderen dat plots wel heel hard hun grenzen begonnen af te tasten. Hoe ouder ik werd, hoe bozer ik werd. Hij had mij in de steek gelaten. Ik was nog zo jong maar god wat was ik boos. Jarenlang stortte ik elke keer weer in zodra ‘zijn’ datum eraan kwam.

Uiteindelijk was het Lukas heeft mij gered! Enfin, geholpen met het verwerken van iets waar ik jaren ik mij jaren tegen verzet heb. Pas nadat Lukas geboren was, heb ik alles een plaats kunnen geven. Ik besefte dat het tijd was om verder te gaan. Bijna negen jaar heb ik nodig gehad. Tot op de dag van vandaag heb ik nog steeds spijt. Spijt dat ik geen laatste knuffel heb gegeven. Spijt dat ik die laatste keer dat ik je aan de lijn had zo kortaf reageerde omdat je zei dat ik mijn best op school moest doen. Maar boos? Nee dat ben ik al lang niet meer.

 

3 Responses to “10 jaar”

  1. Tante Tweet Says:

    sterkte #knuffel

  2. Nina Says:

    Ach meisje toch…Een dikke knuffel, en chapeau dat je hebt kunnen loslaten!

  3. saravdv Says:

    Afscheid nemen is nooit makkelijk. Zeker niet als het je mama of papa is.
    Vaak wordt dat verdriet onderschat en denkt men dat je “erover” bent van zodra je opnieuw begint te lachen.
    Blij te lezen dat je dit afscheid een plaats hebt kunnen geven. Sterkte, meid!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s